Kobiety z Cervary, w pobliżu Rzymu
Trzy postacie schodzą po wytartych kamiennych stopniach pod ciemnym łukiem. Ta z przodu niesie na białej chuście na głowie miedziane naczynie. Jest bosa; jedną rękę unosi, by podtrzymać ciężar, a drugą opiera na biodrze, jakby już wiele razy wnosiła i znosiła wodę po tych schodach. Za nią inna kobieta, widziana od tyłu, podnosi duży miedziany dzban na własną głowę, a po prawej mała bosa dziewczynka w białej chuście na głowie i czerwonym staniku spogląda w naszą stronę, trzymając mały koszyk.
Spójność tej sceny wynika z tego, że postacie schodzą jedna za drugą po przekątnej, więc wzrok podąża za nimi, zamiast zatrzymywać się na którejś z twarzy. Ciepłe brązy, ochry i miedziane oranże kamienia i miedzi łączą trzy kobiety w jedną świetlistą grupę, a przebłyski bieli, bordo i błękitu w ich strojach pozwalają odróżnić każdą z nich. Malarz z równą uwagą oddaje kamień i tkaninę, dzięki czemu szorstki mur i pofałdowany materiał wydają się mieć na obrazie jednakową wagę.
Dzieło pokazano na Salonie Paryskim w 1859 roku, a następnie ponownie na wystawach międzynarodowych w Londynie w 1862 roku, Paryżu w 1867 roku i Wiedniu w 1873 roku.
Ernest Hébert był francuskim malarzem akademickim, urodzonym w 1817 roku w Grenoble, synem miejscowego notariusza. W 1835 roku pojechał do Paryża, by studiować prawo, lecz wkrótce zainteresowanie sztuką zaprowadziło go do pracowni rzeźbiarza Davida d’Angers i malarza historycznego Paula Delaroche’a, choć w dużej mierze był samoukiem. Szybko odniósł pierwsze sukcesy: mając zaledwie dwadzieścia dwa lata, zwrócił na siebie uwagę na paryskim Salonie, a w 1839 roku Akademia Sztuk Pięknych przyznała mu Prix de Rome za scenę biblijną „Kielich Józefa w worku Beniamina”. Nagroda otworzyła mu drogę do rzymskiej Villi Medici, gdzie przez kilka lat malował okolice Rzymu, z niezwykłym wyczuciem światła.
Jego najsłynniejsze dzieło, „Mal’aria”, pokazane na Salonie w 1850 roku, przedstawia włoskich wieśniaków uciekających przed epidemią na tratwie — scenę zaczerpniętą z tego, co sam widział we Włoszech. Obraz, namalowany w stylu romantycznym, wisi dziś w Musée d’Orsay. Później Hébert wrócił do Francji i stał się cenionym malarzem Drugiego Cesarstwa. Tworzył liczne portrety, a wspomnienia z Włoch wykorzystywał w dziełach, które z czasem zbliżały się do symbolizmu. Dwukrotnie kierował Akademią Francuską w Rzymie i otrzymał wiele odznaczeń, w tym główną nagrodę na wystawach światowych w 1889 i 1900 roku oraz najwyższy stopień Legii Honorowej. Do jego kręgu należała księżniczka Matylda, z którą korespondował przez dziesięciolecia; w 1880 roku poślubił fotografkę Gabrielle d’Uckermann. Wśród jego zleceń znalazł się także projekt mozaiki do Panteonu. Hébert zmarł w 1908 roku w swoim domu w La Tronche, niedaleko Grenoble; dziś mieści się tam muzeum. Pamięta się go jako cenionego mistrza akademickiego, którego nauczanie wywarło wpływ na takich artystów jak Paul Trouillebert, łącząc romantyzm z rodzącym się nastrojem symbolistycznym.
To płótno pokazano na Salonie Paryskim w 1859 roku, a następnie na wystawach międzynarodowych w Londynie w 1862 roku, Paryżu w 1867 roku i Wiedniu w 1873 roku. Zanim trafiło do zbiorów publicznych, należało do Napoleona III, który przechowywał je w swojej prywatnej kolekcji. W katalogu figuruje pod tytułem „Kobiety z Cervary, w pobliżu Rzymu”, w jego francuskiej formie: „Les Cervaroles (États-Romains)”.
Obraz został namalowany olejem na płótnie. Powierzchnia jest gładko opracowana, a bardziej szczegółowe faktury zarezerwowano dla kamienia i tkanin. Postacie układają się po przekątnej wzdłuż schodów, a paleta utrzymana jest w ciepłych barwach: brązach, ochrze i miedzianych oranżach, z bielą i błękitem jako akcentami. Kobieta na pierwszym planie ma na sobie białą bluzkę z luźnymi rękawami, bordowy stanik, czerwoną frędzlowaną szarfę, niebieski fartuch i długą jasną spódnicę. Kobieta widziana od tyłu ma na sobie białą chustę i ciemną spódnicę z zieloną szarfą. Mała dziewczynka po prawej nosi białą chustkę na głowie, czerwony stanik i ciemnoniebieską spódnicę; trzyma mały koszyk lub naczynie. Na płótnie nie widać żadnego napisu.
Katalog odnotowuje, że obraz wystawiono w sekcji francuskiej na londyńskiej wystawie w 1862 roku, pod numerem 217 w klasie 38.
Tak. Po zdobyciu Prix de Rome mieszkał w Rzymie jako rezydent w Villa Medici w latach 1840–1844 i w tym czasie namalował wiele widoków rzymskiej okolicy.
