Zdjęcie: Sailko
Dwie kobiety, z których jedna jest naga, siedzą i stoją na polanie, a obok nich leży, podpierając się na łokciu, brodaty mężczyzna. Cała scena została namalowana grubymi, kryjącymi pociągnięciami pędzla, które nie układają się w gładko oddane ciała ani liście. Spójrz nisko, przy prawej krawędzi obrazu, a dostrzeżesz szyjkę ciemnej butelki — zwyczajny, drobny przedmiot wciśnięty na margines sielanki.
Ta butelka i szorstki, świadomy sposób nakładania farby są kluczem do obrazu. Paul Cézanne kładzie barwy szerokimi, wyraźnie widocznymi plamami, zamiast je rozcierać, dlatego trawiasty brzeg, ciemna masa drzew i nieruchoma woda jawią się przede wszystkim jako namalowane powierzchnie, a dopiero potem jako miejsca. Tytuł „Pastorałka” przywołuje dawny pasterski sen o pasterzach odpoczywających na łonie natury, lecz butelka oraz masywne, ciężkie ciała sprowadzają ten sen z powrotem ku temu, co realne i fizyczne.
Dzieło powstało w 1870 roku, gdy Paul Cézanne był po trzydziestce i wciąż wypracowywał własny język malarski — na długo przed tym, jak został malarzem, którego późniejsi artyści nazwą ojcem sztuki nowoczesnej. Obraz namalowano farbami olejnymi na płótnie; ma około 81 na 65 centymetrów. Jego historię można prześledzić dzięki niezwykłemu szeregowi właścicieli. Najpierw należał do lekarza Paula Gacheta z Auvers-sur-Oise, który później opiekował się Vincentem van Goghiem, a następnie trafił do marszanda Ambroise’a Vollarda, który bardziej niż ktokolwiek inny przyczynił się do tego, że twórczość Paula Cézanne’a stała się znana publiczności. Później obraz znalazł się w galerii Bernheim-Jeune, a następnie u kolekcjonera Auguste’a Pellerina; jego syn, Jean-Victor Pellerin, przechowywał go w Paryżu.
Paul Cézanne był kluczowym francuskim malarzem postimpresjonistycznym, urodzonym 19 stycznia 1839 roku w Aix-en-Provence. Pochodził z zamożnej rodziny, co dało mu swobodę w dążeniu do sztuki, mimo oczekiwań ojca, by dołączył do rodzinnego biznesu bankowego. Jego wczesne wpływy obejmowały romantyzm i realizm, ale ostatecznie stworzył unikalny styl, który podkreślał strukturę i formę, łącząc impresjonizm z rodzącym się kubizmem.
Prace Cézanne'a charakteryzowały się powtarzalnymi pociągnięciami pędzla i charakterystycznym użyciem płaszczyzn kolorystycznych, co odzwierciedlało jego głębokie zaangażowanie w tematy. Początkowo spotkał się z sceptycyzmem i kpinami, ale znalazł wsparcie wśród innych artystów i kilku wnikliwych kolekcjonerów, co doprowadziło do jego pierwszej wystawy indywidualnej w 1895 roku. Jego innowacyjne podejście położyło fundamenty pod nowoczesną sztukę, zyskując tytuł "ojca nas wszystkich" od późniejszych mistrzów, takich jak Picasso i Matisse.
Pomimo burzliwych relacji z rodziną i krytykami, nieustanna pogoń Cézanne'a za artystyczną prawdą i odnową tradycyjnych metod ugruntowała jego miejsce w historii sztuki jako postaci transformacyjnej, której dziedzictwo wciąż inspiruje. Zmarł 22 października 1906 roku, pozostawiając po sobie dorobek, który głęboko wpłynął na kierunek nowoczesnej sztuki.
Tytuł podany w dokumentacji to „Pastorałka”, choć we francuskim katalogu wymieniono również alternatywny tytuł „Idylla”, który muzeum zachowuje w swoich zapisach obok niego.
Źródła podają, że zarówno Henri Matisse, jak i Pablo Picasso mieli powiedzieć, że Cézanne „jest ojcem nas wszystkich”.
W 1982 roku państwo przyjęło dzieło jako zapłatę w naturze podatku spadkowego, a następnie przekazało je do Musée d’Orsay.
