Hortensja
Dwie młode kobiety: jedna siedzi i patrzy na nas wprost brązowymi oczami, druga pochyla się nad jej ramieniem. Między nimi stoi wielka donica z niebieskimi hortensjami, zajmująca lewą stronę płótna. Przyjrzyj się dłoniom ciemnowłosej modelki, spokojnie złożonym na kolanach, oraz luźnej sukni w liliowo-różowym odcieniu, której miękkie fałdy krzyżują się na piersi, tworząc głębokie V. Farba jest nałożona cienko, lekkimi, pierzastymi pociągnięciami; miejscami prześwituje splot płótna. Kwiaty i suknia zdają się przez to rozpływać w zamglonym, zielono-kremowym tle.
Ten obraz olejny na płótnie powstał w 1894 roku. Jego autorką jest Berthe Morisot, jedna z założycielek grupy impresjonistów i jedna z nielicznych kobiet wystawiających razem z nimi. Dzieło często nazywa się „Hortensja”, a jego francuski tytuł, „L’hortensia, ou Les deux sœurs”, podpowiada, kogo przedstawia scena: dwie siostry. Kompozycja jest pionowa, a obie postacie łączy bliskość, lecz nie ma w nich pośpiechu ani nic z publicznej prezentacji, jaką znamy z oficjalnego portretu.
Obraz pokazano na Salonie Jesiennym w 1907 roku, a w 1920 roku trafił do zbiorów publicznych jako dar Julie i Ernesta Rouartów.
Berthe Morisot była pionierską francuską malarką, urodzoną 14 stycznia 1841 roku w Bourges. Pochodząc z zamożnej rodziny, otrzymała prywatne wykształcenie artystyczne, co było niezwykłe dla kobiet w jej czasach. Morisot po raz pierwszy wystawiła swoje prace na Salonie Paryskim w 1864 roku, szybko zdobywając uznanie w ruchu impresjonistycznym obok takich wybitnych postaci jak Monet i Degas. Jej twórczość charakteryzowała się delikatnym dotykiem i skupieniem na świetle, często przedstawiała intymne sceny domowe i krajobrazy.
Artystyczna podróż Morisot była naznaczona odrzuceniem tradycyjnego kształcenia akademickiego, preferując innowacyjną technikę plein air. Była bliską współpracowniczką Édouarda Maneta, którego poślubiła w 1874 roku, jeszcze bardziej splatając swoje życie z społecznością artystyczną. Pomimo jej znaczącego wkładu, często zmagała się z brakiem pewności siebie, niszcząc wiele wczesnych prac.
Uznawana za jedną z trzech wielkich dam impresjonizmu, dziedzictwo Morisot to historia odporności i kreatywności, łamania barier w zdominowanej przez mężczyzn dziedzinie. Jej wpływ nadal inspiruje współczesnych artystów, potwierdzając jej miejsce w historii sztuki jako kluczowej postaci w ewolucji nowoczesnego malarstwa. Zmarła 2 marca 1895 roku, pozostawiając po sobie bogaty dorobek artystyczny, który celebrował subtelności codziennego życia.
Obraz olejny na płótnie, namalowany w 1894 roku. Z dokumentacji wynika, że zanim trafił do zbiorów publicznych, należał do samej artystki, a następnie do małżeństwa Rouartów — Julie i Ernesta, którzy przekazali go do zbiorów publicznych. Jego francuski tytuł brzmi „Hortensja, czyli dwie siostry”. Obraz pokazano na wystawie francuskiej sztuki w Petersburgu w 1912 roku, zorganizowanej z okazji stulecia, a także na wystawie prac Berthe Morisot w Paryżu w 1919 roku. Dokumentacja podaje również, że dzieło ma 73,5 na 60,5 centymetra.
Po lewej stoi duża donica z niebieskimi hortensjami i zielonymi liśćmi, umieszczona w niebiesko-białym naczyniu. Nisko po prawej stronie, na jasnym tle, widać drobne pomarańczowoczerwone akcenty. Farba jest nałożona cienko, lekkimi, pierzastymi pociągnięciami; miejscami prześwituje splot płótna.
Nie, obraz znajduje się w Musée d’Orsay w Paryżu dopiero od 1986 roku, a do zbiorów publicznych trafił w 1920 roku.
Tak, obie siostry po raz pierwszy pokazały swoje prace razem na Salonie w 1864 roku, choć Edma wkrótce po ślubie w 1869 roku przestała malować.
Nie, przynajmniej nic na to nie wskazuje: wbrew od dawna powtarzanemu przypuszczeniu nie była spokrewniona z Jeanem-Honoré Fragonardem.
