Miedziana fontanna; Wnętrze kuchni
Młoda kobieta stoi po lewej stronie kuchni z kamienną posadzką. Jedną rękę opiera na biodrze, drugą na wysokim miedzianym dzbanie na wodę. Spogląda w dół, na cienki strumień spływający z jego kranika do stojącej niżej, ciemnej misy. Przyjrzyj się uważnie wypukłej pokrywie i małej białej ściereczce wiszącej na haczyku na szarej ścianie za kobietą: to zwyczajne, niepozorne przedmioty, dzięki którym widzimy, że jest to miejsce pracy, a nie pomieszczenie na pokaz.
Miedź dzbana oddano miękkimi, zlewającymi się brązami i miedzianymi tonami, przez co metal zdaje się pochłaniać przyćmione światło w pomieszczeniu, zamiast ostro je odbijać.
Obraz namalowano olejem na płótnie; ma 74 na 61 centymetrów i znajduje się w Muzeum Orsay pod numerem inwentarzowym RF 462. François Bonvin był samoukiem i realistą; zanim całkowicie poświęcił się malarstwu, pracował dla paryskiej policji. Zasłynął z przedstawiania codziennego życia skromnych ludzi, ukazanego z delikatną, cichą świetlistością.
François Bonvin był francuskim malarzem realistą, urodzonym w Paryżu w 1817 roku w ubogiej rodzinie. Jego ojciec był policjantem, a matka szwaczką. Gdy zmarła na gruźlicę, Bonvin trafił pod opiekę zaniedbującego go opiekuna. Później macocha źle go traktowała i głodziła, a trudne warunki domowe ukształtowały jego dzieciństwo. Mimo to jego talent rysunkowy dostrzegł przyjaciel rodziny, który opłacił mu naukę w szkole rysunku, gdy chłopiec miał jedenaście lat. Później Bonvin w dużej mierze kształcił się sam, ucząc się tyle, ile mógł, od dawnych mistrzów holenderskich i flamandzkich, których studiował w Luwrze. Za swojego jedynego mentora uważał malarza François Graneta.
Aby się utrzymać, pracował jako zecer, a później w paryskiej prefekturze policji, gdzie pozostał do 1850 roku. Wcześnie się ożenił i zapadł na chorobę, która dokuczała mu do końca życia. Malarstwo pozostało jego pasją, a realistyczne sceny z życia ubogich, czerpiące z jego własnych doświadczeń, przyniosły mu uznanie na Salonach w 1849 i 1850 roku, gdzie stanął u boku Courbeta jako czołowy realista. Jego niewielkie formatem obrazy były jednak mniej konfrontacyjne niż dzieła Courbeta i spotkały się z życzliwym przyjęciem krytyków oraz publiczności. Ich tematy — martwe natury i codzienne zajęcia zwykłych ludzi — przywodzą na myśl Pietera de Hoocha i Chardina, zwłaszcza dzięki spokojnemu, subtelnemu blaskowi. W 1870 roku otrzymał tytuł kawalera Legii Honorowej.
Życie Bonvina naznaczyły trudności i straty. Jego brat Léon, również artysta, odebrał sobie życie w 1866 roku, zrozpaczony biedą i brakiem powodzenia w sprzedaży swoich prac. Bonvin należał do federacji artystów popierającej Komunę Paryską w 1871 roku, co na pewien czas zmusiło go do wygnania w Londynie. Później, w 1881 roku, operacja nie przywróciła mu zdrowia, a on sam stracił wzrok. Przyjaciele zorganizowali w 1886 roku wystawę retrospektywną, a rok później aukcję dobroczynną, by go wesprzeć. Zmarł w Saint-Germain-en-Laye w grudniu 1887 roku.
Bonvin jest pamiętany jako jeden z najwybitniejszych malarzy scen rodzajowych i martwych natur XIX wieku. Jego szczere przedstawienia skromnego życia, niegdyś doceniane jedynie w niewielkim stopniu, zyskały uznanie od końca lat sześćdziesiątych XIX wieku. Pozostaje cichą, lecz ważną postacią francuskiego realizmu, łączącą tradycję holenderską z nowoczesnym malarstwem swojej epoki.
Obraz powstał w 1861 roku i został pokazany na Salonie Artystów Francuskich w Paryżu w 1863 roku pod numerem katalogowym 212. Znani są jego wcześniejsi właściciele: obraz sprzedano na aukcji kolekcji Bressanta w Paryżu 25 listopada 1880 roku, a później trafił do handlarza dziełami sztuki Brame’a. Obecnie należy do Muzeum Orsay i nosi numer inwentarzowy RF 462.
Wszystko na obrazie utrzymane jest w wąskiej gamie brązów, miedzi i szarości, przez co pomieszczenie wydaje się mroczne i ciasne. Miedziana urna z kopulastą pokrywą i sterczyną jest najjaśniejszym i najcieplejszym elementem kompozycji, a niebieskozielony fartuch i czerwona spódnica postaci to jedyne wyraziste barwy na tym stonowanym tle. Druga kobieta, stojąca w drzwiach po prawej, jest blada i niewielka, odsunięta daleko w głąb, więc wzrok wędruje od postaci na pierwszym planie, przez otwarte drzwi, ku domownikom zajętym pracą. Pociągnięcia pędzla są gładkie i subtelnie wtapiają się w siebie; nic nie odciąga uwagi od przedstawionych powierzchni.
Na podłodze, na pierwszym planie, pośród porozrzucanych obierek warzywnych leży nóż, a w lewym dolnym rogu płótna widnieje drobny odręczny napis, zbyt mały, by dało się go odczytać na fotografii.
Obraz pojawił się na aukcji kolekcji Bressanta w Paryżu w listopadzie 1880 roku, a później trafił do handlarza dziełami sztuki Brame’a, zanim znalazł się w obecnej kolekcji.
Po operacji w 1881 roku, która nie przywróciła mu zdrowia, stracił wzrok.
