Zdjęcie: Deror avi
Jabłka i gruszki
🎧 To dzieło ma audioprzewodnik – posłuchaj w aplikacjiNa płytkim talerzu z cienkim niebieskim brzegiem leży stos jabłek i gruszek, a cała kompozycja zdaje się przechylać w twoją stronę. Na samej górze duża gruszka z wygiętą szypułką łapie światło; jej żółtozielona skórka jest zaróżowiona i nakrapiana ciemnobrązowymi plamkami. Pod nią leżą dwa jabłka, a po prawej mniejsza gruszka stoi pionowo na szypułce; jej barwy łączą żółć, oliwkową zieleń i pomarańcz, z czerwonymi plamami.
Przyjrzyj się, na czym spoczywają owoce: na mocno pofałdowanej białej tkaninie, namalowanej błękitami, lawendowymi odcieniami i delikatnymi różami, której fałdy po prawej wznoszą się w miękkie pagórki. Te fałdy odgrywają ważną rolę. Renoir wypełnił nimi pierwszy plan i boki płótna, dzięki czemu owoce zdają się spoczywać w gnieździe z tkaniny, a nie na nagim stole. Chłodne tony materiału sprawiają, że ciepłe barwy owoców jaśnieją. Zwróć też uwagę, że farba została nałożona krótkimi, widocznymi pociągnięciami pędzla — grubszymi na owocach i tkaninie — podczas gdy przez ciemnobrązowe tło prześwituje splot płótna. Powierzchnia obrazu tętni śladami pędzla, a efekt przypomina mniej dopracowaną iluzję, a bardziej zapis ręki, która ją stworzyła.
To martwa natura — temat, po który Renoir sięgał znacznie rzadziej niż po portrety i postacie, z których zasłynął. Obraz powstał w ostatniej ćwierci XIX wieku. Należał do własnej kolekcji artysty, a w 1919 roku, w roku jego śmierci, trafił w ręce marszanda Ambroise’a Vollarda, który zajmował się wieloma dziełami Renoira. Później jego właścicielami byli Paul Guillaume, a w końcu Madame Veuve Jean Walter. Obraz wszedł do zbiorów muzeum pod numerem inwentarzowym RF 1963-19 i został uwzględniony w katalogu raisonné dzieł Renoira autorstwa Hooga z 1990 roku.
Pierre-Auguste Renoir, urodzony w 1841 roku w Limoges we Francji, stał się kluczową postacią w ruchu impresjonistycznym. Jego wczesne życie w skromnej rodzinie zaprowadziło go do Paryża, gdzie odbył praktykę w fabryce porcelany, rozwijając swój talent artystyczny w obliczu trudności finansowych. Pod wpływem dzieł mistrzów takich jak Rubens i Manet, Renoir wykształcił unikalny styl, który celebrował kobiecą urodę i żywe sceny społeczne.
Przełom w karierze Renoira nastąpił podczas wystawy w Salonie w 1868 roku, gdzie zaprezentował swój obraz "Lise z parasolką". Pomimo początkowych odrzucenia, współzałożył pierwszą wystawę impresjonistyczną w 1874 roku, gdzie jego prace zaczęły zyskiwać uznanie. Jego obrazy, charakteryzujące się kompozycjami wypełnionymi światłem i żywymi tematami, uchwyciły istotę życia paryskiego.
W trakcie swojej kariery styl Renoira ewoluował, włączając elementy realizmu, jednocześnie zachowując skupienie na portretach i aktach. Stworzył około czterech tysięcy dzieł, pozostawiając trwałe dziedzictwo, które wpłynęło na pokolenia artystów. Umiejętność Renoira do przekazywania ciepła i radości poprzez kolor i formę zapewniła mu miejsce jako jednego z najbardziej uznawanych malarzy w historii sztuki. Zmarł w 1919 roku, pozostawiając po sobie bogate dziedzictwo artystyczne.
Obraz jest namalowany farbami olejnymi na płótnie, a jego wymiary podano jako 32 na 41 centymetrów. Owoce skupiają się pośrodku, a biała tkanina zajmuje pierwszy plan i obie strony, dzięki czemu leżą one na materiale, a nie na gołym drewnie. Za tkaniną tło jest ciemne, stonowane, brązowe; prześwituje przez nie splot płótna, przez co ta partia wydaje się cieńsza i bardziej otwarta niż gruba warstwa farby na owocach. Farbę nakładano krótkimi, widocznymi pociągnięciami, mocniej zaznaczonymi na owocach i tkaninie, dzięki czemu powierzchnia sprawia wrażenie opracowanej, a nie gładkiej.
W dokumentacji odnotowano, że dzieło trafiło do muzeum pod numerem inwentarzowym RF 1963-19 i figuruje w katalogu raisonné twórczości Renoira autorstwa Hooga z 1990 roku pod numerem 86. Historia własności obrazu zaczyna się od samego artysty, który miał go w swojej kolekcji już w 1919 roku.
