Trzy kobiety z parasolkami
Kobieta po lewej trzyma koralowoczerwoną parasolkę tak mocno przechyloną nad głową, że niemal zasłania jej twarz, podczas gdy postać pośrodku patrzy prosto na ciebie, ściskając w złożonych dłoniach zamknięty, ciemny wachlarz. Razem tworzą zwartą grupkę trzech kobiet, stykających się ramionami. Są stłoczone tak blisko krawędzi płótna, że nie ma jak się od nich odsunąć.
Przyjrzyj się, jak malarka buduje powierzchnie: nakłada farbę krótkimi, pierzastymi, urywanymi pociągnięciami, a kolory zestawia i miesza bezpośrednio na płótnie, zamiast wygładzać je na jednolitą płaszczyznę. Musztardowa kamizelka i rdzawobrązowa kurtka kobiety pośrodku kontrastują z bladym lila i kremową bielą jej towarzyszek, a drobne czerwone kwiaty na jej piersi i we włosach powtarzają koralowy odcień parasolki, spajając całą grupę. Za nimi liście i niebo rozpływają się w luźnych plamach, przez co postacie zdają się unosić w świetle, zamiast stać w jakimś pomieszczeniu.
Obraz powstał w 1880 roku, gdy Marie Bracquemond wystawiała swoje prace razem z impresjonistami. Z zachowanych materiałów wiemy, że wzorem dla dwóch kobiet po bokach była jej przyrodnia siostra Louise Quivoron, a postać pośrodku oparto na wizerunku samej Marie. Bracquemond wykonała do tego obrazu kilka studiów, z których jedno mogło być pokazane na ósmej wystawie impresjonistów w 1886 roku. Obraz często nazywa się „Trzema Gracjami” — od bogiń z mitologii rzymskiej, które były ulubionym tematem sztuki zachodniej. Krytyk Gustave Geffroy tak bardzo go polubił, że kupił go od malarki i powiesił w pałacu Luksemburskim.
Marie Anne Caroline Bracquemond, urodzona 1 grudnia 1840 roku w Bretanii, była pionierską francuską artystką impresjonistyczną. Wywodząc się z trudnego środowiska rodzinnego, rozpoczęła swoją artystyczną podróż w wieku 17 lat, ucząc się pod okiem różnych mentorów, w tym znanego Ingres. Mimo braku formalnego wykształcenia, jej talent błyszczał na wczesnych wystawach w Salonie Paryskim.
Bracquemond wyszła za mąż za graficzka Félixa Bracquemonda, którego zazdrość i dezaprobata dla jej pracy często przyćmiewały jej osiągnięcia. Stała się kluczową postacią ruchu impresjonistycznego, biorąc udział w trzech ważnych wystawach i tworząc ponad 150 dzieł, chociaż wiele z nich pozostaje dziś nieodnalezionych. Do jej znaczących prac należą "Dama w białym" i "Popołudniowa herbata".
Pomimo jej wkładu, jej dziedzictwo często było przyćmiewane przez wpływ męża. Po krótkiej, ale znaczącej karierze, wycofała się z życia publicznego na początku lat 90. XIX wieku, głównie z powodu problemów zdrowotnych i ograniczeń rodzinnych. Prace Bracquemond są obecnie coraz bardziej doceniane, co umacnia jej miejsce wśród wielkich artystek impresjonizmu. Zmarła 17 stycznia 1916 roku, pozostawiając po sobie bogate, choć niedoceniane, dziedzictwo artystyczne.
Według wspomnień opublikowanych przez ich syna Pierre’a — tak: Félix czasem chował obrazy Marie, gdy do domu przychodzili goście. To twierdzenie pochodzi z rodzinnej relacji, a nie z udokumentowanego wydarzenia.
