Renoir spogląda na ciebie z tła w delikatnych odcieniach różu i bieli. Widzimy go do połowy piersi, z brodą; jego rudobrązowe włosy i zarost łapią światło na tle brązowej marynarki i ciemnoniebieskiego krawata. Przyjrzyj się uważniej lewemu dolnemu rogowi, a wyłoni się druga twarz: jasnowłose dziecko, namalowane cienkimi pociągnięciami żółci i różu, z odrobiną czerwieni na ustach, niemal rozpływające się w tle. Nieopodal, w prawym dolnym rogu, unosi się swobodnie zarysowany kształt w żółtej ochrze, nie zdradzając, czym jest.
To, co czyni ten niewielki obraz tak uderzającym, to właśnie to, jak niewiele narzuca widzowi. Postać mężczyzny powstaje z szybkich, pierzastych pociągnięć pędzla: twarz jest miękko rozmalowana, a płaszcz zaznaczony szerszymi, ciemniejszymi śladami. Splot płótna prześwituje spod najcieńszej warstwy farby, a przy górnej krawędzi widać niepokryte podłoże, więc obraz nigdy do końca nie ukrywa, jak powstał. Renoir zdaje się bardziej zainteresowany energią pędzla niż wypolerowanym wykończeniem — i właśnie to odróżnia ten obraz od starannie dopracowanych portretów, które artysta wystawiał wówczas.
Pierre-Auguste Renoir, urodzony w 1841 roku w Limoges we Francji, stał się kluczową postacią w ruchu impresjonistycznym. Jego wczesne życie w skromnej rodzinie zaprowadziło go do Paryża, gdzie odbył praktykę w fabryce porcelany, rozwijając swój talent artystyczny w obliczu trudności finansowych. Pod wpływem dzieł mistrzów takich jak Rubens i Manet, Renoir wykształcił unikalny styl, który celebrował kobiecą urodę i żywe sceny społeczne.
Przełom w karierze Renoira nastąpił podczas wystawy w Salonie w 1868 roku, gdzie zaprezentował swój obraz "Lise z parasolką". Pomimo początkowych odrzucenia, współzałożył pierwszą wystawę impresjonistyczną w 1874 roku, gdzie jego prace zaczęły zyskiwać uznanie. Jego obrazy, charakteryzujące się kompozycjami wypełnionymi światłem i żywymi tematami, uchwyciły istotę życia paryskiego.
W trakcie swojej kariery styl Renoira ewoluował, włączając elementy realizmu, jednocześnie zachowując skupienie na portretach i aktach. Stworzył około czterech tysięcy dzieł, pozostawiając trwałe dziedzictwo, które wpłynęło na pokolenia artystów. Umiejętność Renoira do przekazywania ciepła i radości poprzez kolor i formę zapewniła mu miejsce jako jednego z najbardziej uznawanych malarzy w historii sztuki. Zmarł w 1919 roku, pozostawiając po sobie bogate dziedzictwo artystyczne.
Ten niewielki „Autoportret” jest datowany na 1879 rok i namalował go Auguste Renoir. W materiale wymieniono także dwa numery katalogowe: Daulte 293 oraz Fezzi i Henry 329. Poza tym dokumentacja nie podaje, gdzie dzieło pokazano po raz pierwszy ani jak zostało przyjęte, więc tych informacji po prostu tu brakuje.
Mężczyzna wypełnia środek i górną część płótna. Jest ukazany pod lekkim kątem, w trzech czwartych, a jego wzrok kieruje się prosto na widza. Paleta barw jest stonowana: rudobrązowe włosy i broda, brązowa marynarka z jasnym kołnierzykiem oraz ciemnoniebieski fular. Tło jest bladoróżowobiałe, a przy górnej krawędzi widać niezamalowane płótno. Twarz namalowano miękkimi, zlewającymi się pociągnięciami pędzla, natomiast marynarkę — szerszymi, ciemniejszymi. Twarz dziecka w lewym dolnym rogu oddano delikatnymi żółciami i różami, a żółtoochrowy kształt w prawym dolnym rogu namalowano swobodnymi pociągnięciami i trudno go jednoznacznie rozpoznać.
Obraz olejny na płótnie ma w katalogu wymiary 19 na 14 cali, a jego francuski tytuł brzmi „Portrait de l'artiste”.
Tak, w wieku trzynastu lat został uczniem w warsztacie porcelany, gdzie zdobił wyroby, a w 1858 roku malował wachlarze, żeby zarobić na życie.
