Przędzarka, owczarka awernijska
Spójrz na kobietę w słomkowym kapeluszu, siedzącą na trawiastym zboczu, z jednym drewnianym chodakiem zwisającym ze skrzyżowanej nogi. Ręcznie przędzie wełnę: w jednej dłoni unosi wrzeciono, w drugiej, nisko opuszczonej, trzyma owinięte kądziel. Po prawej krawędzi sceny stoi jasna koza. Jej stanik ma wyblakły, niebieskoszary kolor, spódnica jest długa i szarozielona, a gęste, białe chmury nad nią namalowano miękkimi, pierzastymi pociągnięciami pędzla, przez co niebo zdaje się płynąć.
Obraz działa dzięki temu, jak bezpretensjonalnie ją ukazuje. Nie pozuje na bohaterkę ani baśniową pasterkę — po prostu pracuje, doglądając zwierząt, a artysta nadaje jej taką samą wagę i stateczność jak niebu. Widziana z niskiej perspektywy, zdaje się podtrzymywać ziemię pod sobą, a pasma wełny zwisające z wrzeciona łączą jej zajęcie bezpośrednio z kozami i ziemistym zboczem, na którym siedzi.
Bohaterką obrazu „Przędzarka, owczarka awernijska” jest młoda wieśniaczka z Owernii, regionu w środkowej Francji, ukazana podczas przędzenia, gdy pasie kozy na zboczu wzgórza. Obraz namalowano olejem na płótnie; ma pionowy format i około dziewięćdziesięciu dwóch centymetrów wysokości. Kupił go kolekcjoner Alfred Chauchard, który w 1909 i 1910 roku zapisał go państwu w testamencie.
Jean-François Millet był kluczową postacią w XIX-wiecznej sztuce francuskiej, urodził się 4 października 1814 roku w Gruchy w Normandii. Jako jeden z założycieli szkoły Barbizon, jest znany z głębokich przedstawień życia chłopów, ucieleśniając ruch realizmu. Wczesne lata Millet'a były przesiąknięte pracą rolniczą, co miało głęboki wpływ na jego tematy artystyczne. Po nauce u różnych artystów, przeniósł się do Paryża, gdzie początkowo zmagał się z trudnościami, ale ostatecznie zyskał uznanie za swoją twórczość.
Obrazy Millet'a często podkreślały godność wiejskich robotników, ukazując ich zmagania i więź z ziemią. Jego znaczące dzieła, takie jak "Zbieraczki" i "Anioł Pański", odzwierciedlają przesunięcie od idealizowanych pastoralnych scen do bardziej autentycznego przedstawienia współczesnych warunków społecznych. Mimo że na początku swojej kariery spotkał się z krytyką, w połowie lat 50. XIX wieku odniósł sukces, tworząc arcydzieła, które rezonowały zarówno z publicznością, jak i krytykami.
Dziedzictwo Millet'a polega na jego zdolności do wyniesienia codziennego życia rolników do sfery sztuki pięknej, wpływając na pokolenia artystów i utrwalając swoje miejsce w historii sztuki jako obrońca klasy robotniczej. Zmarł 20 stycznia 1875 roku w Barbizonie, pozostawiając po sobie bogaty dorobek, który nadal inspiruje.
Materiał dostarcza nam kilku konkretnych punktów odniesienia. Obraz datowany jest na 1869 rok, a z fragmentu wynika, że powstał w latach 1868–1869 w Barbizon. Został sprzedany podczas aukcji Liebig et Fremyn w paryskim Hôtel Drouot 8 kwietnia 1875 roku, pod numerem katalogowym 51, a następnie trafił w ręce Alfreda Chaucharda. Do zbiorów publicznych wszedł w latach 1909–1910, w ramach zapisu testamentowego Chaucharda. Do 1986 roku znajdował się w Luwrze, a od tego czasu jest w Musée d’Orsay. Jego numer inwentarzowy to RF 1880.
Kobietę widzimy od dołu, a jej skrzyżowane nogi wysuwają w naszym kierunku jeden drewniany chodak. Ma na sobie niebieskoszary stanik nałożony na jasnoniebieską bluzkę z rękawami, a ciemny pas przecina jej talię, spod którego opada długa, szarozielona spódnica fartuchowa. Uniesioną prawą dłonią trzyma wrzeciono ręczne z ciągnącymi się za nim kępkami jasnej wełny, a opuszczoną lewą ściska mały kądziel owinięty wełną — jej dłonie układają się więc jedna nad drugą, tworząc pionową linię pracy. Po prawej stronie, tuż za brzegiem, stoi jasna koza, a skrajnie po lewej, na krawędzi obrazu, majaczy mniejsza, niewyraźna postać, ledwie zarysowana. Niebo jest błękitne, a gęste białe i kremowe chmury ciężko zawisły nad kobietą. Pierwszy plan zajmuje ciemna ziemia, usiana kamieniami i żwirową ścieżką, przez co dolna część obrazu wydaje się bardziej szorstka i ciężka niż rozświetlone niebo nad nią.
Fragment podaje, że ten obraz powstał jako portret młodej wieśniaczki z Owernii, ukazanej przy przędzeniu wełny, gdy pilnuje kóz na zboczu wzgórza, oraz że jest to pionowo skomponowany obraz olejny na płótnie, namalowany w Barbizon.
Tak. W 1847 roku jego obraz „Edyp zdjęty z drzewa” przyniósł mu pierwszy sukces na Salonie, a w 1848 roku rząd kupił jego „Wialnię”.
Tak. Urodził się w rodzinie rolników w Gruchy w Normandii. Był najstarszym synem i pomagał ojcu przy różnych pracach gospodarskich, między innymi przy koszeniu, młóceniu, orce i siewie. Motywy te powracały później w jego twórczości.
