Wejście do Voisins
Pod bladoniebieskim niebem wiejska droga biegnie prosto ku środkowi tego niewielkiego płótna, a zaprzężony w konia wóz jedzie nią przed siebie. Najpierw przyjrzyj się cieniom: na trawie na pierwszym planie leżą długie, niebieskozielone pasy, zbudowane z krótkich, urywanych pociągnięć pędzla, przez co ziemia zdaje się migotać, zamiast być płaska. Po obu stronach drogi pochylają się nad nią wysokie, smukłe drzewa o różowawych, pierzastych koronach, a za nimi białe mury i pomarańczowoczerwone dachy cofają się w stronę gęstwiny rudawych liści.
Te urywane pociągnięcia pędzla są kluczem do całego obrazu. Pissarro nie miesza barw, by uzyskać gładkie powierzchnie; nakłada jedno muśnięcie farbą obok drugiego i pozwala twojemu oku je połączyć. W ten sposób oddaje wrażenie światła słonecznego przesuwającego się po trawie i liściach — właśnie o to mu chodziło. Wóz i koń są niewielkie, a jednak wyznaczają skalę wsi i sprawiają, że droga wydaje się miejscem, którym ludzie naprawdę podróżują.
Ten obraz powstał w 1872 roku w Louveciennes, wsi położonej pod Paryżem, i przedstawia krajobraz wokół zamku Voisins. Pissarro namalował go farbami olejnymi na płótnie; ma wymiary 46 na 55,5 centymetra. Pokazano go na Wystawie Światowej w Paryżu w 1900 roku, a w 1904 roku znalazł się na wystawie Pissarra w galerii Durand-Ruela.
Jakub Abraham Camille Pissarro, urodzony 10 lipca 1830 roku w Saint Thomas, był duńsko-francuskim malarzem, który odegrał kluczową rolę w ruchach impresjonizmu i neoimpresjonizmu. Jego artystyczna podróż rozpoczęła się pod wpływem mistrzów takich jak Courbet i Corot, a później współpracował z Seuratem i Signacem, przyjmując neoimpresjonizm w wieku 54 lat. Oddanie Pissarro w przedstawianiu życia wiejskiego i klasy robotniczej wyróżniało go; malował codzienne sceny bez przepychu, koncentrując się na autentyczności.
Jako mentor, Pissarro odegrał kluczową rolę w rozwoju innych artystów, w tym Cézanne'a, Gauguina i Van Gogha, co przyniosło mu tytuł "dziekana malarzy impresjonistów". Jego ciepła osobowość i mądrość uczyniły go postacią ojcowską w społeczności artystycznej. Pissarro był jedynym artystą, który wystawiał na wszystkich ośmiu paryskich wystawach impresjonistycznych od 1874 do 1886 roku, co umocniło jego dziedzictwo. Pomimo krytyki za swoje tematy, pozostał wierny swojej wizji, opowiadając się za osobistym podejściem do klasycyzmu. Pissarro zmarł 13 listopada 1903 roku, pozostawiając niezatarte ślady w historii sztuki.
Obraz jest niewielki — ma około 46 na 55,5 centymetra — i został namalowany olejem na płótnie. Droga biegnie prosto w głąb, ku środkowi obrazu, a ziemię na pierwszym planie przecinają długie, niebieskozielone cienie, kładące się na płatach ochrowej i zielonej trawy. Niewielka postać w niebieskim ubraniu pochyla się nisko w lewym dolnym rogu, dzięki czemu widać, jak mali są ludzie na tle rozległego krajobrazu. Dalej po lewej stoją lub idą dwie postacie w ciemnych ubraniach, a jasny koń ciągnie wóz na dalszym planie. Drzewa są wysokie, smukłe i nagie, a ich różowawe, pierzaste korony pochylają się z obu stron. Za nimi białe ściany i pomarańczowoczerwone dachy sąsiadują z niskim brązowym murem, niebieskoszarymi dachami i gęstą masą pomarańczowordzawego listowia, pośrodku którego wznosi się jedno wysokie, wąskie drzewo.
Źródło podaje, że obraz należy do najlepszych płócien Pissarra przedstawiających ten region i jest jednym z ostatnich, jakie namalował przed osiedleniem się w Pontoise.
W 1923 roku Ernest May podarował je muzeum. Wcześniej, podczas sprzedaży swojej kolekcji w 1890 roku, odkupił je.
Tak, od lat 90. XX wieku w miejscu, w którym namalował ten obraz, można oglądać jego reprodukcję w naturalnej wielkości. Znajduje się ona na szlaku Krainy Impresjonistów. Od tamtej pory krajobraz niewiele się zmienił, z wyjątkiem linii kolejowej zbudowanej w 1884 roku, która biegnie w tym miejscu w wykopie.
