Autoportret przy sztaludze
Na pierwszym planie siedzi mężczyzna w ciemnej marynarce. W jednej ręce trzyma paletę i pęk pędzli, a drugą wyciąga w stronę płótna na sztaludze, które widzimy tylko od tyłu. To malarz Gustave Caillebotte, a obraz jest jego autoportretem, namalowanym w 1879 roku w mieszkaniu przy bulwarze Haussmanna, do którego właśnie się przeprowadził i w którym przechowywał wiele swoich obrazów.
Spójrz, co wisi za nim: duże płótno w złoconej ramie, pełne zamglonych postaci w odcieniach lawendy, różu i ochry. To „Bal w Moulin de la Galette” Renoira, należący do Caillebotte’a i przechowywany w jego pracowni. Caillebotte ukazany jest tu nie tylko jako malarz, lecz także jako kolekcjoner wspierający przyjaciół. Kupował ich płótna, gdy niewielu innych chciało to robić, a pierwsze prace nabył na aukcji impresjonistów 24 marca 1875 roku w Hôtel Drouot. Jego pierwszy znany zakup od Claude’a Moneta — płótno z 1875 roku zatytułowane „Kącik mieszkania” — nastąpił w lutym 1876 roku. Gallo mieszkał niedaleko braci Caillebotte i, jak podaje historyczka sztuki Marie Berhaut, okazał im wielkie wsparcie po śmierci ich matki w 1878 roku.
Obraz pokazano na wystawie impresjonistów w 1880 roku. Po śmierci w 1894 roku Caillebotte zapisał państwu francuskiemu obraz Renoira — łącznie sześćdziesiąt siedem dzieł.
Gustave Caillebotte był francuskim malarzem, urodzonym 19 sierpnia 1848 roku w zamożnej paryskiej rodzinie. Jego wychowanie dało mu luksus poświęcenia się sztuce, którą zaczął traktować poważnie po służbie w wojnie francusko-pruskiej. Wczesne prace Caillebotte'a odzwierciedlały realistyczny styl, często uchwycając współczesne życie z naciskiem na miejskie sceny i robotników, co widać w jego znanym obrazie "Zbieracze podłóg". Jego artystyczna podróż była spleciona z ruchem impresjonistycznym, w którym odgrywał podwójną rolę zarówno twórcy, jak i mecenas, wspierając innych artystów, takich jak Monet i Degas.
Pomimo jego wkładu, prace Caillebotte'a często były przyćmione przez jego bardziej znanych współczesnych, a on sam nie otrzymał znaczącego uznania aż do długiego czasu po swojej śmierci 21 lutego 1894 roku. Jego kolekcja prac impresjonistycznych, przekazana państwu francuskiemu, stała się kamieniem węgielnym dziedzictwa tego ruchu. Unikalna perspektywa Caillebotte'a, łącząca realizm z rozwijającym się stylem impresjonistycznym, umiejscowiła go jako kluczową postać w historii sztuki, chociaż zajęło to stulecie, aby jego wkład został w pełni doceniony poprzez retrospektywy i wystawy. Jego dziedzictwo wciąż rezonuje, ilustrując złożoności uznania artystycznego i ewolucji sztuki nowoczesnej.
Faktura obrazu zdradza się już z kilku kroków. Pociągnięcia pędzla są grube i swobodne, pozostawione na widoku, zamiast gładko roztarte, dzięki czemu ręka malarza pozostaje na płótnie jako ślad powstawania dzieła. Na pierwszym planie paleta jest ciemna i ciepła: czarnofioletowa marynarka pochłania światło, podczas gdy kremowe, różowe i zielone barwy sofy oraz lawendowe, różane i ochrowe tony dużego obrazu w złoconej ramie, wiszącego za nią, rozjaśniają górną połowę kompozycji. W lewym górnym rogu zwisają zielone liście — drobny chłodny akcent w pokoju pełnym ciepła.
To Richard Gallo, najlepszy przyjaciel Caillebotte’a z dzieciństwa, pojawia się na co najmniej siedmiu obrazach Caillebotte’a i został przedstawiony podczas lektury, ze skrzyżowanymi pod sobą nogami.
Tak. Według historyczki sztuki Marie Berhaut Gallo mieszkał w pobliżu domu braci przy bulwarze Haussmanna i bardzo ich wspierał po śmierci ich matki w 1878 roku.
