Zdjęcie: Marie-Lan Nguyen · Unknown artistUnknown artist
Apollo z Chatsworth
Zatrzymaj się na chwilę, aby naprawdę przyjrzeć się Apollo z Chatsworth. Zauważ, jak loki jego włosów opadają w dół, każdy kosmyk starannie uformowany, aby łapać światło. A te oczy—pierwotnie miały w sobie żywe inkrustacje z marmuru lub szkła, sprawiając, że wydawał się niemal żywy.
Te detale mają znaczenie, ponieważ ujawniają niesamowite umiejętności starożytnych greckich rzemieślników. Sposób, w jaki brązowe płytki kręcą się, tworząc rzęsy, pokazuje poziom rzemiosła, który był nowatorski jak na swoje czasy, około 460 roku p.n.e. To była era, kiedy artyści zaczynali przesuwać granice realizmu w rzeźbie, a tę ambicję można tutaj dostrzec.
Ta głowa była niegdyś częścią większej statuy Apolla, greckiego boga muzyki i sztuki, i została odkryta na Cyprze w latach 30. XIX wieku. Niestety, reszta statuy zaginęła podczas jej wydobycia, ale głowa przetrwała, ostatecznie trafiając do British Museum po tym, jak była w posiadaniu księcia Devonshire.
Stojąc tutaj, pomyśl o podróży, jaką przeszła ta rzeźba—od rąk utalentowanego rzeźbiarza w starożytnej Grecji do wielkich sal nowoczesnego muzeum. Jakie historie myślisz, że ta głowa mogłaby opowiedzieć, gdyby mogła mówić?
Przyjrzyj się bliżej rzemiosłu Apollo z Chatsworth. Ta głowa została stworzona przy użyciu techniki odlewu woskowego, metody, która pozwalała na niesamowite detale. Każda sekcja, jak głowa i kończyny, była wykonana osobno, a następnie połączona. Zauważ mosiężne płytki, które zakręcają się, tworząc rzęsy — to sprytny sposób na podkreślenie realistycznej jakości oczu, które niegdyś miały żywe inkrustacje z marmuru lub szkła. Czerwono-miedziane pokrycie na wargach imituje ich naturalny kolor, co pokazuje uwagę artysty na realizm i piękno. Ta staranna praca odzwierciedla wysoki poziom umiejętności wśród starożytnych greckich rzemieślników.
Niestety, gdy miejscowi próbowali odzyskać rzeźbę, rozpadła się, tracąc wiele swoich części. Do 1838 roku głowa została nabyta przez 6. księcia Devonshire, który kupił ją od H. P. Borrella w Smyrnie. Przechowywana była w Chatsworth House, rezydencji księcia, a później wypożyczona do Muzeum Fitzwilliama w latach 30. XX wieku. W 1958 roku Brytyjskie Muzeum nabyło ją od 11. księcia Devonshire. Co ciekawe, noga z tej samej rzeźby znajduje się w Luwrze, co sugeruje, że podczas gdy głowa przetrwała, wiele z oryginalnej rzeźby nie.
Jego wpływ odczuwalny jest w sposobie, w jaki prezentuje zaawansowane techniki odlewu woskowego, metoda, która pozwalała na skomplikowane detale i realistyczne wyrazy. Ta rzeźba nie tylko odzwierciedla artystyczną mistrzostwo swojego czasu, ale także ustanowiła precedens dla przyszłych pokoleń rzeźbiarzy. Sposób, w jaki oczy były pierwotnie inkrustowane materiałami takimi jak marmur czy szkło, świadczy o poziomie rzemiosła, który zainspiruje niezliczonych artystów.
Kiedy w Cyprze odkryto kompletną rzeźbę Apolla, miejscowi byli tak chętni, aby ją odzyskać, że przeciągnęli ją na wozach zaprzężonych w woły. Jednak podczas tej wyboistej jazdy rzeźba się rozpadła, tracąc nogi, ramiona i tors! Dziś, podczas gdy głowa znajduje się tutaj w British Museum, noga z tej samej rzeźby można znaleźć w Luwrze, co jest świadectwem fragmentowanej przeszłości rzeźby.
