Kornelia, matka Grakchów, przedstawiająca swoje dzieci i mówiąca: "Oto moje skarby"
Kornelia stoi w samym środku tej zatłoczonej sali – siedząca kobieta w ochrze i bieli, która wskazuje gestem młodzieńca obok siebie, podczas gdy małe dziecko w błękicie wyciąga rączkę ku jej dłoni. Spójrz w lewo: klęcząca kobieta w oliwkowej i pomarańczowej draperii wyciąga ramię nad okrytym tkaniną stołem z biżuterią – i oto główna teza sceny, wypisana złotem i klejnotami. W głębi po lewej cztery kobiety siedzą lub klęczą przy przędzeniu i szyciu, czyli przy codziennych zajęciach rzymskiego domu, a wysokie kolumny i starsi mężczyźni w płaszczach zamykają tył pomieszczenia.
To właśnie w tych gestach zawarte jest znaczenie obrazu. Kamienna sala z szachownicową posadzką, włócznia i okrągła tarcza wiszące nad dwiema łukowatymi niszami z posągami oraz przędzące kobiety kreślą świat rzymskiej cnoty obywatelskiej, w którym duma matki opiera się na jej dzieciach, a nie na posiadanych dobrach.
Jest to obraz olejny na płótnie o wymiarach 320 na 414 milimetrów, datowany na rok 1795, dzieło Josepha-Benoîta Suvée, flamandzkiego malarza, którego twórczość ukształtował francuski neoklasycyzm. Płótno to pokazano na Salonie artystów francuskich w Paryżu w 1795 roku, a następnie przeszło ono przez ręce Ludwika XVI i francuskiej Korony, dzięki czemu trafiło do kolekcji narodowej, gdzie figuruje pod numerem inwentarzowym INV 8075.
Joseph-Benoît Suvée był flamandzkim malarzem urodzonym 3 stycznia 1743 roku w Brugii, którego kariera była głęboko związana z francuskim ruchem neoklasycznym. Po studiach u Matthiasa de Visch przeniósł się do Paryża w wieku 19 lat, aby uczyć się u Jeana-Jacques'a Bacheliera. Jego talent przyniósł mu Prix de Rome w 1771 roku, co zaowocowało sześcioletnim pobytem w Rzymie, gdzie wydłużył typowy czas pobytu dla stypendystów Francuskiej Akademii. Po powrocie do Paryża został akademikiem i otworzył szkołę artystyczną dla młodych kobiet, wspierając talenty takie jak Constance Mayer.
Rywalizacja Suvée z Jacques-Louisem Davidem naznaczyła jego karierę, podsycając trwałą wrogość. W 1792 roku został mianowany dyrektorem Francuskiej Akademii w Rzymie, ale jego kadencja została opóźniona z powodu uwięzienia. Ostatecznie objął to stanowisko w 1801 roku, gdzie kontynuował wpływanie na scenę artystyczną aż do swojej nagłej śmierci 9 lutego 1807 roku. Do jego znaczących dzieł należą "Achilles składający ciało Hektora" oraz "Kornelia, matka Grakchów", oba znajdujące się w Luwrze. Dziedzictwo Suvée'a jest zachowane dzięki jego uczniom, którzy przyczynili się do ewolucji sztuki pod koniec XVIII i na początku XIX wieku.
To płótno pokazano na Salonie Artystów Francuskich w Paryżu w 1795 roku — tym samym, który widnieje jako data jego powstania. Obraz przeszedł przez ręce Ludwika XVI, a następnie trafił do Korony Francuskiej, dzięki czemu znalazł się w zbiorach narodowych, gdzie figuruje pod numerem inwentarzowym INV 8075.
Powierzchnia jest gładka, a barwy subtelnie się przenikają: stonowane brązy i szarości kontrastują z nasyconymi plamami czerwieni, ochry i błękitu. Wzdłuż lewej krawędzi cztery kobiety siedzą lub klęczą, przędąc i szyjąc. Na tylnej ścianie nad dwiema łukowymi niszami ze statuami wiszą włócznia i okrągła tarcza. Podłogę tworzy szachownica z jasnych i szarych płyt, a stojący młodzieniec ma na sobie białą togę nałożoną na niebieską tunikę.
Malarz Joseph-Benoît Suvée zdobył w 1771 roku Prix de Rome, a później rywalizował z Jacques’em-Louisem Davidem. Źródła podają, że ta rywalizacja przyniosła mu dozgonną nienawiść Davida.
