Zeuksis wybierający modelki spośród pięknych kobiet Krotonu
Młody mężczyzna siedzi tu na stołku, wyciągając rękę w stronę dużej, pustej tablicy, na której widać już ledwie zarysowany kredą kontur postaci. Za nim przygląda się dwaj starsi, brodaci mężczyźni w bordowych i zielonych szatach, a w lewym dolnym rogu stoją wazon i mały stolik z przyborami malarskimi. Przyjrzyj się uważniej prawej stronie płótna, gdzie na zielonych stopniach gromadzi się tłum kobiet w żółtych, białych, niebieskich i śliwkowych draperiach. Dwie z nich są częściowo rozebrane, a klęcząca kobieta u stóp tłumu kurczowo trzyma kawałek tkaniny.
Te szczegóły przygotowują nas na główny moment sceny. Opowieść znamy z pism Pliniusza, rzymskiego autora, i to właśnie na niej oparł się Vincent, wybierając ten temat. Obraz utrzymany jest w stylu neoklasycystycznym — kierunku, który czerpał tematy i poczucie ładu z antyku — a Vincent zaliczał się do jego czołowych przedstawicieli we Francji, rywalizując z Jacques’em-Louisem Davidem.
Obraz pokazano na Salonie w Paryżu w 1789 roku, a następnie ponownie na Salonie w 1791 roku. Należał do Ludwika XVI, po czym przeszedł w ręce Korony Francuskiej; dziś jest własnością Luwru. Mniejsza wersja tej samej kompozycji znajduje się w Cantor Arts Center na Uniwersytecie Stanforda w Kalifornii.
François-André Vincent był wybitnym francuskim malarzem neoklasycznym, urodzonym w Paryżu 30 grudnia 1746 roku. Syn miniaturzysty François-Elie Vincenta, doskonalił swój warsztat pod okiem Josépha-Marie Viena i uczęszczał do École Royale des Éleves Protégés. Jego artystyczna podróż zaprowadziła go do Rzymu po zdobyciu Prix de Rome w 1768 roku, gdzie stworzył znaczące dzieła i portrety inspirowane współczesnymi, takimi jak Jean-Honoré Fragonard.
Kariera Vincenta rozkwitła, gdy stał się mistrzem rysunków dla Ludwika XVI, a później profesorem w Académie royale de peinture et de sculpture. Jego małżeństwo z artystką Adélaïde Labille-Guiard dodatkowo wzbogaciło jego artystyczne otoczenie. Kluczowa postać w ruchu neoklasycznym, znany był z innowacyjnych tematów i wysokiej jakości prac, często czerpiąc inspirację z klasycznej starożytności i włoskiego renesansu.
Pomimo konkurencji ze strony Jacques’a-Louisa Davida, wkład Vincenta był znaczący, co doprowadziło do jego roli jako jednego z założycieli Académie des Beaux-Arts w 1795 roku. W miarę pogarszania się zdrowia w późniejszym życiu malował mniej, ale nadal otrzymywał uznanie, w tym Légion d'honneur. Vincent zmarł 4 sierpnia 1816 roku, pozostawiając trwałe dziedzictwo w historii sztuki francuskiej.
Ten obraz namalował w 1789 roku François-André Vincent. Wystawiono go w 1789 roku na Salonie Artystów Francuskich w Paryżu, a następnie ponownie na Salonie w 1791 roku. Jego historia własności wiedzie od Ludwika XVI do Korony Francuskiej. Obecnie znajduje się w Luwrze pod numerem inwentarzowym INV 8453. Mniejsza wersja tej samej kompozycji znajduje się w Cantor Arts Center na Uniwersytecie Stanforda w Kalifornii.
To obraz olejny na płótnie o wymiarach 323 na 415 jednostek. Architektura jest klasyczna: widać kanelowane kolumny i pogrążony w cieniu, udrapowany sufit nad głową. Po lewej młody mężczyzna w pomarańczowej tunice i czerwonym płaszczu siedzi na stołku, wyciągając rękę w stronę dużej, pustej tablicy, na której widać już delikatne, kredowe lub węglowe zarysy postaci. Za nim przygląda się dwóch starszych, brodatych mężczyzn w bordowych i zielonych szatach. W lewym dolnym rogu stoją wazon i mały stolik z przyborami malarskimi, a za nimi na postumencie wznosi się posąg udrapowanej kobiety. Po prawej na zielonych stopniach gromadzi się tłum kobiet w żółtych, białych, niebieskich i śliwkowych draperiach. Dwie stoją częściowo rozebrane, jedna obejmuje drugą, a klęcząca u podstawy grupy kobieta kurczowo trzyma tkaninę. Ciepłe czerwienie i złociste tony kontrastują z chłodnymi szarościami, a farba jest gładko i subtelnie rozprowadzona.
Dzieło przeszło z rąk Ludwika XVI do Korony Francuskiej, a obecnie znajduje się w Luwrze pod numerem inwentarzowym INV 8453.
Tak, mniejsza wersja tej samej kompozycji znajduje się w Cantor Arts Center na Uniwersytecie Stanforda w Kalifornii.
