Absynt
Zatrzymaj się na chwilę, aby naprawdę przyjrzeć się obrazowi Edgara Degasa „Absynt”. Zauważ, jak spojrzenie kobiety jest skierowane w dół, niemal zagubione w myślach, podczas gdy mężczyzna obok niej wydaje się odłączony, wpatrując się poza płótno. Ta subtelna interakcja izolacji mówi wiele o ich stanie emocjonalnym. Szklanka absyntu na stole to nie tylko napój; symbolizuje głębsze cierpienie. W XIX wieku absynt często kojarzono z bohemskim stylem życia i poczuciem rozpaczy, odzwierciedlając zmagania nowoczesnego życia. Degas uchwycił ten moment w kawiarni, społecznej przestrzeni, a jednak postacie czują się głęboko samotne, ucieleśniając samotność, która może istnieć nawet w zatłoczonych miejscach. Stworzony w 1875 roku, „Absynt” początkowo nosił tytuł „Dans un Café” i wywołał spore kontrowersje, gdy po raz pierwszy został wystawiony. Krytycy określili go jako brzydki i moralnie wątpliwy, postrzegając go jako surowy komentarz na temat degradacji społeczeństwa. Ale Degas nie malował tylko sceny; badał ludzką kondycję, złożoności życia miejskiego i cienie czające się za blaskiem paryskich kawiarni. Gdy stoisz tutaj, pomyśl o emocjach, które wywołuje ten obraz. Jakie historie wyobrażasz sobie, że te dwie postacie niosą ze sobą? Jak ich samotność współbrzmi z twoimi własnymi doświadczeniami?
Edgar Degas, urodzony 19 lipca 1834 roku w Paryżu, był kluczową postacią w ruchu impresjonistycznym, chociaż wolał być określany jako realist. Znany z wyjątkowych umiejętności rysunkowych, Degas koncentrował się na uchwyceniu ruchu, szczególnie w swoich przedstawieniach tancerzy, które stanowią ponad połowę jego dorobku. Jego prace obejmują również wyścigowe konie i portrety, które ujawniają psychologiczną głębię i ludzką izolację.
Degas pochodził z kulturalnej, zamożnej rodziny; jego matka była kreolką z Nowego Orleanu, a ojciec był bankierem. Po śmierci matki podjął studia artystyczne wbrew woli ojca, ucząc się w École des Beaux-Arts i czerpiąc inspirację od klasycznych mistrzów podczas swojego pobytu we Włoszech. Jego wczesne ambicje, by zostać malarzem historycznym, zmieniły się, gdy zaczął przyjmować współczesne tematy, pod wpływem artystów takich jak Édouard Manet.
Mimo że był jednym z założycieli impresjonistów, podejście Degasa różniło się od jego rówieśników, ponieważ często pracował w swoim studiu, a nie en plein air. Jego innowacyjne techniki i tematy wywołały debatę wśród krytyków i nadal wpływają na historię sztuki do dziś. Degas zmarł 27 września 1917 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo, które kwestionuje tradycyjne granice w sztuce.
„Absynt” Edgara Degasa został namalowany w latach 1875-1876, a pierwotnie nosił tytuł „Dans un Café”. To dzieło było odważnym badaniem życia miejskiego, uchwycającym moment w Café de la Nouvelle-Athènes w Paryżu. Obraz po raz pierwszy pojawił się na drugiej wystawie impresjonistów w 1876 roku, gdzie spotkał się z ostrą krytyką, określany jako brzydki i moralnie wątpliwy. Krytycy byli zszokowani jego przedstawieniem dwóch postaci zagubionych we własnych światach, pozornie oderwanych od tętniącej życiem sceny kawiarnianej wokół nich. Obraz został później wystawiony w Londynie w 1893 roku pod obecnie znanym tytułem „Absynt”, wywołując jeszcze większe kontrowersje. Krytycy w Anglii postrzegali go jako surowy komentarz na temat degradacji społeczeństwa, odzwierciedlający ich głęboko zakorzenione podejrzenia wobec francuskiej sztuki. Obraz zmieniał właścicieli kilkakrotnie, początkowo nabyty przez kapitana Henry'ego Hilla w 1876 roku, a później sprzedany na aukcji w 1892 roku Alexanderowi Reidowi, który ostatecznie sprzedał go paryskiemu handlarzowi. Znalazł swoje stałe miejsce w kolekcji Musée d'Orsay dzięki hrabiemu de Camondo, który trzymał go aż do swojej śmierci w 1911 roku, po czym został przekazany państwu francuskiemu.
Edgar Degas stosuje uderzającą kompozycję w „Absynt”, używając asymetrycznego kadrowania, które podkreśla izolację postaci. Zauważ, jak opuszczony wzrok kobiety ostro kontrastuje z oderwanym spojrzeniem mężczyzny, oboje osadzeni na tle stonowanych szarości i brązów. Pociągnięcia pędzla są celowe, lecz niespokojne, tworząc poczucie niepokoju, które odzwierciedla ich stany emocjonalne. Kieliszek absyntu, z jego świetlistym zielonym odcieniem, przyciąga wzrok i służy jako punkt centralny, symbolizując marazm współczesnego życia. Wybór kolorów przez Degasa — szarości dla marmurowych stolików kawiarni i ponure stroje postaci — przyczynia się do ogólnej atmosfery przygnębienia. Sposób, w jaki uchwycił światło, filtrujące przez zadymione powietrze kawiarni, dodaje głębi i poczucia realizmu, sprawiając, że czujesz się, jakbyś był świadkiem ulotnej chwili w czasie. Ta technika uchwycenia zwyczajności, a jednocześnie głębi, sprawia, że prace Degasa rezonują tak głęboko.
Namalowane w 1875 roku, uchwyca moment miejskiej izolacji, przedstawiając kobietę i mężczyznę w kawiarni, oboje zdają się być zagubieni w swoich własnych światach. Krytycy początkowo skrytykowali to dzieło, nazywając je brzydkim i niemoralnym, co odzwierciedla napięcia społeczne epoki wiktoriańskiej dotyczące absyntu i jego konotacji. Jednak to właśnie ten kontrowersyjny aspekt pomógł ugruntować jego dziedzictwo, zmuszając widzów do konfrontacji z niewygodnymi prawdami o nowoczesnym życiu i uzależnieniu. Innowacyjna kompozycja Degasa, z asymetrycznym kadrowaniem i psychologiczną głębią, otworzyła drogę dla przyszłych artystów, w tym Pabla Picassa, który oddał mu hołd w swoim własnym dziele. Pamiętaj, że „Absynt” to nie tylko obraz; to początek rozmowy o złożoności ludzkiego doświadczenia i ewoluującej roli sztuki w społeczeństwie.
Zaskakującym faktem na temat „Absyntu” jest początkowa reakcja, jaką otrzymał, gdy po raz pierwszy został wystawiony. Krytycy byli tak oburzeni tym obrazem, że określili go jako „brzydki” i „odrażający”. Ta visceralna reakcja podkreśla napięcia kulturowe tamtych czasów, szczególnie w wiktoriańskiej Anglii, gdzie temat absyntu i przedstawienie życia miejskiego były postrzegane jako moralnie wątpliwe. Oryginalny tytuł obrazu, „Dans un Café”, również był punktem spornym, ponieważ wielu uważało, że trywializuje poważny charakter sztuki. Dopiero gdy został przemianowany na „Absynt” na wystawie w Londynie w 1893 roku, wywołał jeszcze większą kontrowersję, a krytycy postrzegali go jako wyraźne ostrzeżenie przed niebezpieczeństwami absyntu i postrzeganą moralną dekadencją francuskiego społeczeństwa.
Ellen Andrée, aktorka przedstawiona na obrazie, rzekomo była niezadowolona z tego, jak ona i Marcellin Desboutin zostali przedstawieni, czując, że wyglądają jak 'dwaj głupcy', i była zszokowana obecnością absyntu, którego Desboutin nawet nie pił.
Początkowo zatytułowany 'Dans un Café', obraz przeszedł kilka zmian nazw, zanim został wystawiony w Londynie w 1893 roku, gdzie przemianowano go na 'L'Absinthe', tytuł, który od tego czasu stał się szeroko rozpoznawalny.
Degas stosuje asymetryczne kadrowanie, które podkreśla izolację postaci, odcinając części ich ciał i tworząc poczucie odłączenia, co jest znakiem rozpoznawczym jego innowacyjnego podejścia do kompozycji.
