Zdjęcie: Shonagon
Szmaragdowy naszyjnik z parure cesarzowej Marii Ludwiki
Dziesięć szmaragdów, oszlifowanych w kształt łez, zwisa z tego zielonego kręgu niczym rząd zawieszek, które nigdy nie dotykają ziemi. Przyjrzyj się największej łzie pośrodku, u dołu, otoczonej drobnymi białymi kamieniami, oraz kwadratowemu ogniwu u góry, gdzie zielony kamień osadzono nad kolejną łzą. Każdy z większych zielonych kamieni otacza obwódka z bezbarwnych klejnotów, a ażurowe wachlarze między nimi, skupione wokół małych, okrągłych szmaragdów, powtarzają ten sam rytm.
Kołnierz wykonał w 1810 roku François-Régnault Nitot, który prowadził dom jubilerski Nitot i był oficjalnym jubilerem Napoleona. Był częścią kompletu podarowanego przez Napoleona Marii Ludwice Austriaczce z okazji ich ślubu, który odbył się 2 kwietnia 1810 roku; klejnoty dostarczono pod koniec marca tego roku. W skład parury wchodziły także diadem, para kolczyków i grzebień, a w sierpniu 1811 roku dodano klamrę do pasa. Ponieważ klejnoty te były osobistą własnością cesarzowej, a nie częścią klejnotów koronnych, zabrała je ze sobą, gdy w marcu 1814 roku opuszczała Francję. Przechodziły następnie z pokolenia na pokolenie w kilku gałęziach rodziny Habsburgów. W 1953 roku komplet sprzedano jubilerowi Van Cleef & Arpels, a później diadem rozebrano i sprzedano osobno znajdujące się w nim szmaragdy.
François-Régnault Nitot był francuskim jubilerem, urodzonym w Paryżu 25 lutego 1779 roku, który został oficjalnym jubilerem Napoleona I. Był synem jubilera Marie-Étienne’a Nitota i po ojcu przejął rodzinną firmę Maison Nitot. W 1809 roku poślubił paryżankę Marie Jeanne Agathe Irisson, a ich syn, generał Ferdinand Nitot, miał później związać nazwisko rodziny z karierą wojskową. Nitot służył cesarzowi przez lata istnienia cesarstwa, lecz gdy Napoleon upadł w 1815 roku i udał się na wygnanie, Nitot, będący rojalistą, postanowił wycofać się z branży jubilerskiej. Przekazał firmę kierownikowi swojego warsztatu, Jean-Baptiste’owi Fossinowi. Oprócz pracy rzemieślniczej pełnił też funkcję mera Écharcon w latach 1817–1852 i tam został pochowany. Zmarł 19 stycznia 1853 roku w swoim domu przy Place Vendôme w Paryżu, przeżywszy żonę. Do przypisywanych mu dzieł należy naszyjnik i para kolczyków wykonane w 1810 roku dla cesarzowej Marii Ludwiki, obecnie przechowywane w Luwrze. Źródła niewiele mówią o jego osobistym usposobieniu, dlatego jego charakter można odtworzyć głównie na podstawie przywiązania do monarchii i decyzji o porzuceniu zawodu zamiast kontynuowania pracy pod nowym reżimem.
Naszyjnik i kolczyki nabyła baronowa Élie de Rothschild i zachowała je w pierwotnej postaci, w przeciwieństwie do pozostałych elementów kompletu, które zmieniono w XX wieku.
Tak. W 2015 roku zsunął się ze stojaka wewnątrz gabloty w Galerii Apollina, zanim w 2019 roku wymieniono gabloty.
