Zdjęcie: Unidentified painter
Portret pary
Brodaty mężczyzna i kobieta stoją ramię w ramię na jednolitym, ciemnym tle. Ich dłonie stykają się pośrodku, a obraz podpowiada, by patrzeć na tę parę jak na jedną całość. Zacznijmy od dłoni: jego palce obejmują jej dłoń, a z jej nadgarstka zwisa złoty łańcuszek z ośmiokątnym wisiorkiem — drobny, jasny akcent, który przyciąga wzrok na tle czerni. Zwróć też uwagę na jej czapkę obszytą ciemnym futrem oraz szeroki, biały koronkowy kryz, który otacza jej twarz niczym świetlista aureola.
Te szczegóły niosą znaczenie obrazu. Jasna karnacja i biała koronka odcinają się od czarnych strojów, kierując wzrok ku twarzom i dłoniom.
To, co możemy wyczytać z samego dzieła, jest ograniczone. Obraz olejny na drewnie, namalowany na desce o wymiarach około 73 na 96 centymetrów, pochodzi z ostatniej ćwierci XVI wieku, choć podana w dokumentacji data 1605 roku jest tą, którą przyjęto tutaj. Do zbiorów Luwru trafił z proweniencją Dupichot Alexandre, a obecnie figuruje pod numerem inwentarzowym RF 1967-9. Postacie namalowano gładko, z dbałością o drobne szczegóły, a żadna inskrypcja nie zdradza, kim są.
Nic nie podaje imion portretowanych ani nie wyjaśnia, dlaczego uwieczniono ich razem, więc tożsamość pary pozostaje zagadką. Opowieść o tym portrecie przetrwała głównie w ich strojach, biżuterii i starannym sposobie, w jaki dwoje ludzi połączono na jednej desce.
Dokumenty datują ten obraz na 1605 rok, a w katalogu muzeum figuruje on pod numerem inwentarzowym RF 1967-9. Zapis proweniencyjny wskazuje, że zanim trafił do muzeum, należał do kolekcjonera Alexandre’a Dupichota. Nie podano nazwiska malarza — dzieło skatalogowano jako anonimowe. Poza tym materiały nie mówią nic o tym, kto je zamówił, gdzie po raz pierwszy je pokazano ani jak zostało przyjęte, więc te kwestie pozostają otwarte.
Tło panelu jest ciemne, szarobrązowe, a za dwiema postaciami nie ma nic, więc obraz zdaje się opierać wyłącznie na ich sylwetkach i biżuterii. Mężczyzna ma na sobie czarny strój z wysokim kołnierzem i małym, płaskim, białym kołnierzykiem, a ciężki złoty łańcuch z owalnych ogniw opada mu na pierś. Czarna suknia kobiety ma szerokie ramiona, a jej biały koronkowy kołnierz i mankiety są najjaśniejszymi akcentami w całym obrazie. Długi sznur pereł, pierścionek i ośmiokątny wisior zwisający z jej dłoni nadają panelowi blasku. Malarstwo jest gładkie i precyzyjne, a właśnie ta precyzja sprawia, że złoto i perły tak wyraźnie odcinają się od czerni.
W dokumentacji Alexandre Dupichot figuruje jako poprzedni właściciel, zanim dzieło trafiło do muzeum, ale materiały nie podają żadnych dalszych informacji na jego temat.
Praca jest przywołana w publikacji pod sygnaturą C.P. P.411, choć materiał nie podaje, czego dotyczy to źródło.
Artysta pozostaje anonimowy, więc materiał nie podaje nazwiska osoby, która namalowała tę tablicę.
