Zaraza w Aszdod
Zatrzymaj się na chwilę, aby naprawdę przyjrzeć się „Zaraza w Aszdod”. Zauważ postać po lewej, desperacko ciągnącą dziecko z bezwładnej matki. To przerażający moment, prawda? Ten surowy szczegół nie dotyczy tylko tragedii straty; symbolizuje moralny upadek i rozpacz, które nękają miasto Aszdod w czasie tego biblijnego kryzysu.
Nicolas Poussin namalował tę scenę w 1630 roku, w czasie niszczycielskiej zarazy we Włoszech, a można poczuć tę pilność w sposobie, w jaki uchwycił ludzkie emocje. Mężczyźni zakrywający nosy, bezwładne ciała, a nawet szczury przemycające się przez scenę, wszystko to mówi o strachu i chaosie choroby. To nie jest tylko obraz; to komentarz na temat tego, jak strach może erodować lojalność i człowieczeństwo.
Historia stojąca za tym dziełem pochodzi ze Starego Testamentu, gdzie Filistyni, po ukradzeniu Arki Przymierza, zostają ukarani przez Boga straszną zarazą. Praca Poussina odzwierciedla nie tylko biblijną narrację, ale także rzeczywiste koszmary jego czasów, co czyni ją jeszcze bardziej poruszającą.
Stojąc tutaj, pomyśl o wyborach, które podejmujemy w czasach kryzysu. Jak reagujemy, gdy stajemy w obliczu strachu? Co ten obraz wywołuje w tobie?
Nicolas Poussin, urodzony w czerwcu 1594 roku w pobliżu Les Andelys, był kluczową postacią w klasycznym ruchu barokowym we Francji, spędzając większość swojej kariery w Rzymie. Jego wczesne życie naznaczone było pasją do sztuki, która doprowadziła go do Paryża w wieku osiemnastu lat, mimo sprzeciwu rodziców. W Paryżu początkowo borykał się z trudnościami, ale jego kontakt z królewskimi zbiorami wzbudził w nim podziw dla włoskich mistrzów, szczególnie Rafaela. Ten wpływ ukształtował jego charakterystyczny styl, charakteryzujący się klarownością, porządkiem i preferencją dla linii nad kolorem.
Artystyczna podróż Poussina zaprowadziła go do Rzymu w 1624 roku, gdzie zyskał reputację dzięki swoim dziełom religijnym i mitologicznym, często zamawianym przez wybraną grupę kolekcjonerów. Jego znaczące prace to "Śmierć Germanika" oraz "Rzeź niewiniątek". Choć na krótko wrócił do Francji jako Pierwszy Malarz Ludwika XIII, uznał wymagania dworu za przytłaczające i powrócił do Rzymu, gdzie kontynuował rozwój, integrując pejzaże w swoje kompozycje.
Jego dziedzictwo jest głębokie; nacisk Poussina na klasyczne tematy i strukturę wpłynął na pokolenia artystów, w tym Jacques'a-Louisa Davida i Paula Cézanne'a. Pozostaje on kamieniem węgielnym malarstwa klasycznego, z około 260 przypisanymi dziełami i niemal 400 rysunkami, co utrwala jego miejsce w historii sztuki aż do jego śmierci w 1665 roku.
Nicolas Poussin rozpoczął malowanie 'Zaraza w Aszdod' pod koniec 1630 roku, mieszkając w Rzymie, mieście nietkniętym przez dżumę dymieniczą, która wówczas pustoszyła Włochy. Dzieło to zostało zamówione przez Fabrizia Valguarnerę, sycylijskiego kupca, który napotkał problemy prawne związane z praniem pieniędzy powiązanym z zakupem obrazu. Później znalazło się ono w królewskich kolekcjach i od końca XVII wieku jest częścią Luwru, co świadczy o jego trwałym znaczeniu w historii sztuki.
Zauważ sposób malowania — jest zarówno precyzyjny, jak i ekspresyjny, uchwycając chaos sceny. Postacie są ułożone w dynamicznej diagonalnej kompozycji, która prowadzi twoje spojrzenie przez obraz, od bezwładnych ciał do zrozpaczonych mężczyzn zakrywających nosy. Obecność szczurów dodaje elementu wstrząsającego, wzmacniając poczucie rozkładu i choroby. Wybór stonowanych kolorów przez Nicolasa Poussina, podkreślony od czasu do czasu jasnym detalem, potęguje emocjonalny wpływ, sprawiając, że widz odczuwa ciężar rozpaczy i moralnego upadku.
Fabrizio Valguarnera, zleceniodawca, stanął w obliczu problemów prawnych związanych z praniem brudnych pieniędzy powiązanych z zakupem „Zaraza w Aszdod”, co rzuciło cień na jego reputację.
Doświadczenie Nicolas Poussina podczas wybuchu dżumy w Italii wpłynęło na jego przedstawienie epidemii, ponieważ wykazał zaawansowane zrozumienie jej wpływu na społeczeństwo i ludzkie zachowanie.
