Wielka kokarda do gorsetu cesarzowej Eugenii

Przyjrzyj się uważnie oprawie kamieni: to wielka kokarda złożona w całości z białych, przezroczystych klejnotów, z dwiema zawijającymi się pętlami, które rozchodzą się od centralnego węzła. Poniżej dwa długie, gęsto wysadzane kamieniami końce zwężają się ku frędzlom, a między nimi opadają cztery łańcuszki z kamieniami stopniowo zmniejszającymi się ku ciemnym, spiczastym zakończeniom.

Niezwykłe jest to, jak ten klejnot przemienia kokardę — coś miękkiego, przypominającego tkaninę — w coś, co łapie światło niczym woda. Każda pętla składa się z drobnych kamieni ułożonych w nachodzące na siebie zawijasy, dzięki czemu powierzchnia migocze, zamiast pozostawać płaska. Długie końce i łańcuszki stopniowo się zwężają, prowadząc wzrok w dół klejnotu, jakby podążał za opadającą wstążką.

Źródło podaje, że autorem dzieła jest złotnik i jubiler François Kramer, a wśród użytych materiałów wymienia srebro, diamenty i złoto. Zachowane informacje na tym się kończą: nie opisują, jak noszono ten klejnot, gdzie go wystawiano ani jak przyjęto go w tamtym czasie, więc te pytania pozostają otwarte.