Jean-Baptiste Camille Corot – Paryż

Jean-Baptiste-Camille Corot, urodzony 16 lipca 1796 roku w Paryżu, był kluczowym francuskim malarzem pejzaży i portretów, którego prace łączyły tradycję neoklasycyzmu z rozwijającym się ruchem impresjonistycznym. Pochodząc z zamożnej rodziny burżuazyjnej, mógł bez przeszkód finansowych poświęcić się sztuce, otrzymując roczną dotację po śmierci swojej siostry w 1822 roku. Początkowo niezainteresowany sztuką, pasja Corota rozbudziła się podczas spacerów w naturze z przyjacielem rodziny, co skłoniło go do nauki u Achille'a Etna Michallona, który zachęcał do malowania na świeżym powietrzu.

Wczesna kariera Corota była naznaczona zmaganiami między zobowiązaniami komercyjnymi a jego artystycznymi aspiracjami, ale ostatecznie całkowicie poświęcił się malarstwu. Zyskał sławę dzięki swoim spokojnym pejzażom, często uchwytując istotę światła i atmosfery, co później wpłynęło na impresjonistów. Mimo że przez większość swojego życia uważano go za amatora, zyskał uznanie około 1850 roku i stał się postacią założycielską Szkoły Barbizonu, podkreślając realizm w naturze. Dziedzictwo Corota trwa jako most między klasycznymi ideałami a nowoczesnym wyrazem artystycznym, co czyni go znaczącą postacią w historii sztuki. Zmarł 22 lutego 1875 roku, pozostawiając po sobie ogromne i wpływowe dzieło.