Zdjęcie: Vania Teofilo
Madame Adelajda, Maria Adelajda Francuska, córka Ludwika XV
Marmurowy popiersie przedstawia kobietę z spokojnym wyrazem twarzy, z głową lekko uniesioną ku górze, jakby spoglądała w dal. Misternie splecione warkocze otaczają jej twarz, podczas gdy płynny strój elegancko opada na jej górną część ciała, eksponując miękkie, realistyczne fałdy, które podkreślają żywotną jakość rzeźby. Gładka powierzchnia marmuru uwydatnia jej delikatne rysy, zapraszając cię do docenienia rzemiosła, które ożywia tę postać.
Umiejętność Lemoyne'a w przekazywaniu subtelnych niuansów wyrazu jest tutaj widoczna, odzwierciedlając jego mistrzostwo w portrecie. To popiersie jest przykładem stylu rokoko, charakteryzującego się wdziękiem i dbałością o szczegóły, który był preferowany w XVIII wieku. Lemoyne, prominentna postać francuskiej rzeźby, był znany ze swoich ekspresyjnych dzieł, które uchwyciły nie tylko podobieństwa, ale także istotę jego modeli. Jego szkolenie u znanych rzeźbiarzy oraz rola ulubieńca Madame de Pompadour umiejscowiły go jako wiodącego artystę swojego czasu, tworząc prace, które zdobiły ogrody Wersalu i inne znaczące miejsca.
W 1768 roku Lemoyne stworzył to wspaniałe popiersie, jeszcze bardziej umacniając swoją reputację jako jednego z najbardziej utalentowanych portrecistów epoki francuskiego rokoko.
Jean-Baptiste Lemoyne, urodzony w Paryżu w 1704 roku, był wybitnym francuskim rzeźbiarzem, znanym ze swojego mistrzostwa w stylach rokoko i neoklasycyzmu. Jako syn rzeźbiarza Jean-Louisa Lemoyne'a, od najmłodszych lat był zanurzony w sztuce, ucząc się pod okiem Roberta Le Lorraina. Lemoyne zdobył uznanie na początku swojej kariery, wygrywając prestiżową nagrodę prix de Rome, chociaż zdecydował się pozostać w Paryżu, aby wspierać swojego niewidomego ojca.
Jego prace charakteryzują się ekspresyjnymi popiersiami, które uchwycają subtelne niuanse i ruch, co sprawia, że był ulubieńcem wpływowych mecenasów, takich jak Madame de Pompadour. Do jego znaczących dzieł należy elegancka rzeźba Vertumnusa i Pomony, obecnie znajdująca się w Luwrze, oraz kilka popiersi Ludwika XV. Wkład Lemoyne'a w Ogrody Wersalu oraz jego rola jako dyrektora Académie royale de peinture et de sculpture ugruntowały jego miejsce w historii sztuki jako jednej z wiodących postaci francuskiej rzeźby rokoko. Mentoryzował również przyszłych artystów, w tym Étienne'a Maurice'a Falconeta i Augustina Pajou, zapewniając, że jego dziedzictwo przetrwało po jego śmierci w 1778 roku.
Ten popiersie jest wyrzeźbione z finezyjnego marmuru, materiału, który pozwala na niesamowite detale i gładkość. Możesz zobaczyć, jak Jean-Baptiste Lemoyne zręcznie ukształtował włosy w skomplikowane warkocze, każdy kosmyk zdefiniowany z precyzją. Płynna szata opada na tors postaci, z miękkimi fałdami, które naśladują naturalny spadek tkaniny. Ta uwaga na teksturę i formę ukazuje nie tylko piękno marmuru, ale także mistrzostwo Lemoyne'a w nadawaniu żywych cech swoim modelom, sprawiając, że wydają się niemal żywe.
Jean-Baptiste Lemoyne zdobył prestiżową nagrodę prix de Rome, ale postanowił zostać w Paryżu, aby wspierać swojego niewidomego ojca, zamiast kontynuować studia w Rzymie.
Madame de Pompadour była znaczącą mecenas sztuki i faworyzowała Jean-Baptiste Lemoyne'a, co prawdopodobnie pomogło w podniesieniu jego statusu i możliwości w świecie sztuki.
Lemoyne stworzył popiersia kilku wybitnych postaci, w tym przyrodnika Réaumura, malarza Coypela, naukowca Fontenelle'a, Madame de Pompadour oraz Marii Antoniny.
